Aleksandar Vuçiq ka trashëguar një traditë të gjatë të bashkëpunimit të pushtetit serb me grupe paramilitare dhe kriminale, një praktikë që daton që nga koha e Slobodan Milosheviqit.
Në vitet e fundit, presidenti serb ka vazhduar të përdorë këto struktura si një pararoje për të mbrojtur pushtetin e tij, duke i aktivizuar në momente kyçe për të frikësuar kundërshtarët politikë dhe për të minuar stabilitetin e brendshëm e rajonal.
Sipas raportimeve të mediave, përfshirë N1 dhe Radar, Vuçiq po përdor të njëjtën strategji për të përballuar protestat e planifikuara më 15 mars në Beograd. Kryeredaktorja e Radar, Vesna Mališić, ka paralajmëruar se Vuçiq po krijon tensione artificiale për të krijuar një justifikim për shpalljen e gjendjes së jashtëzakonshme ose për të ndërmarrë masa represive ndaj protestuesve. Një element kyç në këtë skenar është rikthimi në skenë i individëve dhe grupeve që kanë lidhje të drejtpërdrejta me sulmin terrorist në Banjskë.
Sipas Mališić, mbërritja e pjesëtarëve të këtij grupi para protestave nuk është rastësi, por një pjesë e një strategjie të gjerë destabilizimi. Kjo qasje është një taktikë e njohur e regjimeve autokratike: krijimi i krizave të fabrikuara për të justifikuar veprimet shtypëse. Për më tepër, në Beograd, në përvjetorin e vrasjes së kryeministrit Zoran Gjingjiq, është shfaqur një grup ish-pjesëtarësh të Njësisë për Operacione Speciale (JSO), njësi famëkeqe e përfshirë në krime lufte dhe vrasje politike.
Prania e këtyre elementeve të rrezikshme pranë Presidencës së Serbisë, në një zonë të mbrojtur nga policia, është një sinjal i qartë i instrumentalizimit të tyre nga regjimi. Ata nuk janë qytetarë të zakonshëm, por individë që përfaqësojnë një epokë dhune dhe terrori shtetëror. Rikthimi i tyre në skenën publike, bashkë me praninë e organizatorëve të sulmit në Banjskë, tregon një skenar të rrezikshëm ku Vuçiq synon të përdorë trazirat si një pretekst për të mbytur protestat dhe për të forcuar pushtetin e tij me metoda represive.
Kjo taktikë është një përsëritje e historisë së errët të Serbisë nën udhëheqjen e Milosheviqit, i cili përdori grupe paraushtarake për të shpërndarë terror brenda dhe jashtë kufijve të vendit. Me Vuçiqin në krye, kjo praktikë jo vetëm që nuk është braktisur, por është rafinuar dhe përshtatur për të shërbyer nevojave të regjimit të tij autoritar.
Nëse ky skenar vazhdon të përshkallëzohet, Serbia mund të hyjë në një periudhë të re të destabilizimit të brendshëm, ndërsa rajoni përballet me rritjen e tensioneve të nxitura nga politika e rrezikshme e Vuçiqit.
