Të ardhurat mesatare në Evropë do të ndryshojnë ndjeshëm në vitin 2026. Kur merret në konsideratë fuqia blerëse, hendeku ngushtohet, por hendeku midis vendeve me pagat më të larta dhe më të ulëta mbetet i madh. Lind pyetja se cilat vende paguajnë më shumë, ku janë pagat më të larta dhe ku janë pagat më të ulëta në Evropë, si dhe si fuqia blerëse e ndryshon pamjen e nivelit të pagave.
Sipas raportit të OECD-së “Tatimi i Pagave 2026”, pagat mesatare bruto vjetore variojnë nga 18,590 euro në Turqi në 107,487 euro në Zvicër. Të dhënat përfshijnë 27 vende evropiane, 22 prej të cilave janë anëtare të Bashkimit Evropian.
Zvicra është i vetmi vend ku paga mesatare bruto tejkalon 100,000 euro. Islanda është në vendin e dytë me 85,950 euro. Luksemburgu kryeson midis anëtarëve të BE-së me 77,844 euro, gjë që e rendit atë në vendin e tretë në përgjithësi, raporton Euronews.
Danimarka (71,961 euro) dhe Holanda (69,028 euro) plotësojnë pesë vendet e para, ndërsa Norvegjia është menjëherë pas tyre me 68,420 euro.
Ndër pesë ekonomitë më të mëdha evropiane, Gjermania kryeson me 66,700 euro, e ndjekur nga Britania e Madhe me 65,340 euro. Tre ekonomitë e tjera kryesore mbeten ndjeshëm prapa.
Franca regjistron një pagë mesatare prej 45,964 eurosh, Italia 36,594 euro dhe Spanja 32,678 euro. Pagat mesatare në Gjermani dhe Britaninë e Madhe janë më shumë se dyfish më të larta se në Spanjë.
Austria (63,054 €), Belgjika (62,348 €), Irlanda (60,258 €), Finlanda (55,462 €) dhe Suedia (50,338 €) janë midis këtyre dy grupeve, me paga mesatare mbi 50,000 €.
Nëntë vende të BE-së nën limitin prej 30,000 eurosh
Sllovakia ka pagat më të ulëta vjetore në BE – 19,590 euro. Plot nëntë nga 22 anëtarët e BE-së në listë janë nën pragun e 30,000 eurove.
Hungaria (21,257 €), Letonia (21,321 €), Republika Çeke (23,685 €), Portugalia (24,254 €) dhe Polonia (24,490 €) kanë të gjitha të ardhura mesatare më pak se 25,000 €. Estonia (25,603 euro), Greqia (26,563 euro) dhe Lituania (28,474 euro) janë mbi atë nivel, por ende nën 30,000 euro.
Në terma nominalë, vendet e Evropës Veriore dhe Perëndimore dominojnë krye të listës, ndërsa vendet e Evropës Jugore dhe Lindore janë përgjithësisht në fund.
Çfarë ndikon në ndryshimet në të ardhurat midis vendeve?
Ekspertët nga Organizata Ndërkombëtare e Punës (ILO), të cilët folën për Euroneës Business, thonë se ndryshimet në paga në të gjithë Evropën pasqyrojnë kryesisht tre faktorë: produktivitetin dhe strukturën ekonomike, institucionet e tregut të punës dhe koston e jetesës.
Vendet me sektorë me vlerë të shtuar të lartë, siç janë financa dhe teknologjia, kanë tendencë të kenë paga më të larta, ashtu si edhe vendet me sindikata të forta dhe negociata kolektive të zhvilluara. Një kosto më e lartë jetese gjithashtu tenton të rrisë pagat nominale.
Kur shqyrtojmë fuqinë blerëse, ndryshimet në paga në të gjithë Evropën janë më pak të theksuara sesa në terma nominalë.
Pariteti i fuqisë blerëse (PFB) është një normë konvertimi valutor që barazon fuqinë blerëse të valutave të ndryshme duke hequr ndryshimet e çmimeve midis vendeve. Këtu, të dhënat shfaqen në dollarë amerikanë, pasi të dhënat e bazuara në euro nuk janë publikuar ende.
Sipas PPP-së, të ardhurat mesatare bruto vjetore variojnë nga 38,118 në Sllovaki në 106,532 në Zvicër. Gjermania (93,985), Luksemburgu (93,203) dhe Holanda (92,905) kalojnë shifrën 90,000. Danimarka (88,454) dhe Norvegjia (87,722) vijnë më pas.
Midis pesë ekonomive më të mëdha evropiane, rendi mbetet i njëjtë si në shumat nominale, por ndryshimet po ngushtohen. Britania e Madhe regjistron 82,329, Franca 67,273, Italia 60,503 dhe Spanja 57,517.
Turqia dhe Gjermania janë “fituesit” më të mëdhenj sipas renditjes së PPP-së
Kur krahasohen renditjet nominale dhe PPP, Turqia regjistroi kërcimin më të madh – nga vendi i fundit në pozicionin e 18-të. Gjermania gjithashtu ngjitet me pesë vende, nga i shtati në të dytin. Islanda, e cila ra nga vendi i dytë në të nëntin, dhe Estonia, e cila ra nga vendi i 20-të në të 25-tin, regjistruan rënien më të madhe.
Vlerësimet e të ardhurave mesatare i referohen punonjësve me kohë të plotë në sektorë të zgjedhur industrialë, kryesisht në sektorin privat. Mbulohet pjesa më e madhe e ekonomisë – duke përfshirë prodhimin, ndërtimin, shitjen me pakicë, transportin, financat dhe shërbime të tjera biznesi – por jo bujqësinë, qeverinë, arsimin dhe shëndetësinë.
Normat e tatimit mbi të ardhurat ndryshojnë ndjeshëm në të gjithë Evropën, prandaj të ardhurat neto mund të duken shumë të ndryshme nga shumat bruto.
