24 vjet më parë, në hapësirat e Burgut të Dubravës ishin të rreshtuar rreth një mijë të burgosur.
Në mesin e tyre ishte edhe Ukë Thaçi.
“Për me i humb gjurmët, vazhdimisht na kanë sulmu nëpër puseta, me granata dore. Me 22 na kanë mbledhë në këtë fushë edhe prej atij karakolli na kanë gjuajt me zolla, me trombllon edhe rreth e rreth me granata”,tregon ai.
Por si kishte shpëtuar Ukë Thaçi nga sulmi i granatave?
“Kur kom ra, njerëzit e vdekur kanë ra mbi mu…unë po du me i hek këmbët s’po më lëshon i vdekuri, unë po mendoj se ai po frikohet me u çu, e ngrehi këmbën, këpuca më mbet nën të”, rrëfen Thaçi.
Në mesin e të rënëve ishte edhe Jonuz Krasniqi. Për të, familja e tij kishte besuar se është gjallë për tre vite radhazi, derisa në oborrin e shtëpisë së tyre kishte ardhur ekipi i Kryqit të Kuq.
“Hynë në oborr e më pyetën: nana e Jonuzit a je ti, më thanë kemi ardhë me ta marrë gjakun a bën, i thashë jo me ni dorë po në krejt trupin, pse a ma kanë mytë djalin a? Mas tri jave na kanë thirrë në Rahovec kemi shku e kemi marrë” ,tregon Cime Krasniqi, nëna e dëshmorit Jonuz Krasniqi.
Por nga ky burg gjatë majit të vitit 1999 u nxjerr njëri ndër të burgosurit më të shquar politikë të Kosovës, Ukshin Hoti. Që nga ajo kohë për fatin e tij nuk dihet ende asgjë.
Biri i tij, Andini, pas më shumë se dy dekadave gjeti forcën të vizitojë këtë vend. Ai ka edhe një thirrje të mbijetuarit e masakrës së Dubravës.
“Sot, pas 26 viteve për herë të parë po shkeli në burgun e Dubravës, prej kohës kur e kam vizitu babin për herë të fundit, unë nuk kam pasë fuqi me vizitu këtë burg, është hera e parë që po e vizitoj. Le t’i dokumentojnë secili nga ta krimet që ata i dinë që i kanë pa në këtë burg sepse ky dokumentim do të bëhet për një drejtësi të vonuar…,thotë ai.
Në burgun e Dubravës gjatë majit të vitit 1999 u vranë rreth 115 persona dhe u plagosën rreth 200 të burgosur.
