Terreni nuk është i lehtë.
Por Maleve të Berishës në këmbë këtë rrugë e bënë për disa muaj, gjatë kohës së luftës.
Krejt kjo për të arritur tek ky bunker brenda të cilit e kishin vendosur një radio të tërë.
Në vitin 1999, ekipi i radios “Kosova e Lirë”, të lodhur nga raportimi në lëvizje, u vendos brenda këtij bunkeri.
Misioni i tyre, ishte të informonin për gjendjen në vend, e në veçanti për krimet serbe.
Por, zëri i Nusret Pllanës nuk mund të dëgjohej, pa ndihmën e gazetarit, Martin Çuni.
Pas dy dekadave, Cuni ka treguar se si arrinte të merrte informacione në kohë lufte.
“Lajmet kanë ardhur përmes telefonave satelitor, lajmet kanë ardhë në kohë reale..”, tha Cuni.
Por, bunkerin i ndërtuar në kohë lufte, nuk u ruajt në paqe.
Në vendin ku ishte një studio e tërë, kanë mbetur vetëm gërmadhat.
“Kjo është e dhimbshme, shqiptarët fatkeqësisht, gjërat e rëndësishme nuk i rujnë”, ka thënë ai.
Por, Cuni e Pllana, nuk ishin të vetëm që punonin këtu.
Përgjegjës për teknikën e radios, ishte Valdet Hoti.
“Ka qenë një transmetues 250ë, një fuqie vogël, po fati ka qenë që kemi transmetua prej pikave të larta, edhe ka pas frekuenca…1:10 fati na ka ndihmuar që s’kemi pas prishje, as prishje më të voglën..”, tha Hoti.
Por, si arritën një ekip gazetarësh të ndihmuar nga shtabi i UCK-së, ta ndërtonin një bunker, që nuk e prishen as bombardimet e përditshme serbe.
“4 metra e gjerë, 2 metra e gjatë….llastik, zallë”, ka deklaruar Riza Berisha.
Sipas këtij ekipi, që nga paslufta asnjë qeveri nuk ka pranuar ta marrë në mbrojtje institucionale këtë bunker.
Ndërsa donacion për rindërtimin e tij, ka dhuruar një mërgimtar nga Zvicra.
Kronikë e realizuar nga gazetari, Fidan Zejnullahu
