Vendtakimin e kishin te katedralja “Nënë Tereza” në Prishtinë.
Dhjetëra protestuese iu përgjigjën thirrjes së Kolektivit për Mendim dhe Veprim Feminist.
Ata po kërkojnë drejtësi për gratë e vrara, nisur nga rasti i fundit ku u vra Arlinda Zekaj nga ish-kunati i saj.
Nga aty, u nisën drejt Ministrisë së Drejtësie.
Përgjatë rrugës, me pankarta në duar shprehnin edhe kërkesat e tyre.
E me të arritur të objekti i Ministrisë, ata hodhën tymuese me ngjyrë të kuqe.
Kështu vazhduan rrugën për te Stacioni Policor Qendra në kryeqytet.
Ndërkohë, tymuese të kuqe hodhën edhe para hyrjes së Këshillit Prokurorial të Kosovës.
Ndërkaq, para Stacionit Policor, përpos veprimeve të njëjta, u mbajtën edhe fjalime.
Para protestuesve doli Drilon Cokli, motra e së cilit, Erona ishte vrarë në Qendrën për Punë Sociale në Ferizaj nga ish-burri.
“Dhimbja ime bëhet edhe më e madhe kur e shoh nipin tim duke e përmendur nënën e tij, duke e kujtuar dhe duke e ndier mungesën e saj.Si mund t’ia shpjegosh një fëmije pse nëna e tij nuk do të kthehet më?Si mund t’ia mbushësh boshllëkun që askush nuk mund ta zëvendësojë?Ai do të rritet me mallin për nënën e tij, ndërsa ne do të jetojmë me dhimbjen e humbjes së Eronës.Ne si familje nuk jemi të kënaqur me dënimin prej 24 vitesh burg. Për ne, asnjë dënim nuk mund ta kthejë Eronën, por besojmë se jeta e saj meriton drejtësi dhe se dhimbja e familjes sonë duhet të dëgjohet”, tha Drilon Cokli.
Kështu, kërkoi drejtësi për motrën e tij dhe gjithë gratë e vrara pas luftës në Kosovë.
“Drejtësi për Eronën dhe për të gjitha viktimat. Sa jetë të tjera duhet të humben dhe sa familje duhet të vuajnë, që ta kuptojmë vlerën e jetës njerëzore?Dhe në fund, dua ta përmend edhe Arlindën. Dhimbja e një familjeje që humb një njeri të dashur nuk përfundon me ditën e varrimit. Ajo vazhdon çdo ditë, në çdo kujtim, në çdo lot dhe në çdo mungesë. Nuk dua që emrat e Eronës, Arlindës apo të ndonjë gruaje tjetër të mbeten vetëm pjesë e lajmeve dhe statistikave. Dua që ato të kujtohen, të mos harrohen dhe që drejtësia për to të mos mbetet vetëm një kërkesë, por të bëhet realitet”, theksoi ai.
E ndalesa tjetër e tyre, ishte para Këshillit Gjyqësor të Kosovës, ku protestuesit kërkojnë veprime nga ta ndaj gjyqtarëve të rastit të Zekajt.
Me pankarta në duar, ata vazhduan për në destinacionin e fundit, te Qeveria e Kosovës.
Edhe këtu kërkuan mbrojtje për gratë, përgjegjësi institucionale dhe veprime konkrete për parandalimin e dhunës ndaj grave.
“Prandaj, sot kemi tri kërkesa të qarta: 1. Më shumë investim në shërbime sociale: së paku dy punëtorë socialë shtesë në secilën komunë dhe katër në Prishtinë. 2. Investim në kapacitetet profesionale: trajnim dhe aftësim i vazhdueshëm i punëtorëve socialë për menaxhimin e rasteve të dhunës ndaj grave. 3. Llogaridhënie institucionale: mbikëqyrje dhe përgjegjësi konkrete kur profesionistët dhe institucionet nuk e përmbushin detyrimin për mbrojtjen e grave‘’, deklaroi Adelina Berisha nga rrjeti i grave të Kosovës.
Kurse, sipas Saranda Sadikajt, reagimet gjithnjë bëhen vetëm pas vrasjes së grave.
“Jeta e një gruaje vajtohet pasi ajo të jetë vrarë: me lule, me fjalime, me ngushëllime zyrtare e me konferenca që e përmbajnë tonin e ftohtë të protokollit. Para vrasjes, ajo nuk llogaritet. Kjo nuk është histori e vetme. Diana Kastrati, më 26 prill 2011, kërkoi urdhër për mbrojtje emergjente. Gjykata nuk iu përgjigj. Njëzet e dy ditë më vonë, Diana u vra. Në vitin 2013, Gjykata Kushtetuese konstatoi se mosveprimi i gjykatës e kishte shkelur të drejtën e saj për jetë. Sot, pesëmbëdhjetë vjet më vonë, aktakuza është ngritur në mungesë, dhe policia u kërkon qytetarëve ndihmë për të gjetur të akuzuarin. Diana kërkoi mbrojtje nga shteti dhe pas pesëmbëdhjetë vjetësh shteti kërkon ndihmën tonë”, vlerësoi Sadikaj.
Edhe të shtunën, u kërkua shkarkimi dhe burgimi i Lumturie Vuçetaj që u suspendua nga pozita e kryeprokurores së Pejës dhe Prokurores së rastit, Suada Rama-Hamza.
