“Gjithmonë në mendje e kam veç që nuk e ka gëzu këtë liri, kjo është më e madhja dhimbje për të”.
Këto janë fjalët e motrës së dëshmorit Haradin Bajrami, i njohur me nofkën “Dinamiti”, i cili ra në frontin e lirisë 26 vite më parë.
E motra, Habibe Boshnjaku edhe sot e kësaj dite i ka të freskëta kujtimet me të.
“U ardh te unë edhe i thash vëlla rrimë, tha jo motër se unë do të shkoj nalt te shokët edhe liria është te dera veç sa nuk na ka hi brenda. Do t’i lë fëmijët në liri, se nuk ka dasmë pa miq e liri pa gjak, tha veç fëmija tonë le të gëzojnë edhe ashtu ndodhi ai eci e neve na la”, thotë motra e heroit.
Dhimbje e mall për të vëllanë ka çdo ditë, por thotë se krenaria ia mund dhimbjen.
“Krenari e madhe boll, edhe dhimbje boll, me qenë motër e dëshmorit ish vështirë boll, por kemi krenari se ka dhanë jetën për liri, që sot na me gëzu”, thotë Habibe Boshnjaku.
E për lirinë e këtij vendi kishte kontribuar edhe vet Habibja.
“Tre muaj kam dhënë bukë për Ushtrinë Çlirimtare, vëllau Haradini e ka bajt, e ka dërgu në Blinajë kah 60 bukë i kam bërë për çdo ditë. Jam kan krenare, kam pas vullnet sikur me shku me një dasmë të madhe, qashtu kam pas unë vullnet me gatu për ushtri. Për ushtri i kam pas krejt vëllezërit jo vec Haradini”, thotë ajo.
Emrin e dëshmorit e bart me krenari nipi i tij.
“Më u ndje mirë, është falënderim që e kam këtë emër dhe më gëzon që e kam emrin e gjyshit”, thotë Haradin Bajrami.
Për të përkujtuar “Dinamitin”, këtë të mërkurë u mbajtën edhe homazhe.
Pas tyre, miq e bashkëluftëtarë të dëshmorit, vazhduan në kullën e familjes Bajrami.
Në nder të 26-vjetorit të vdekjes së Haradin Bajramit, u përurua busti i tij, në shkollën në Magurë të Lipjanit, që mban edhe emrin e tij.
Më 2 prill të vitit 1999, Bajrami kishte rënë në një fushë të minuar, ku mori plagë të rënda e më pas vdiq.
