Shkruan: Artijon Aliu
Edhe pse jam kundër këtij botërori, për arsye të ndryshme që nuk dua t’i përmend, po marr motivin të shkruaj diçka për çerekfinalet.
Argentina – Holandê.
Dy kontinente të, ndryshme, kultura jo të ngjashme, futboll diferent. Në një anë, magjia e Leo Messit që me çdo kusht e dëshiron këtë trofe për t’u portretizuar si lojtari më i mirë në historinë e këtij sporti. Megjithatë, Leo, dyshoj se ka ndihmën e duhur këtë botëror. Emiliano Martinez ka bindur me paraqitjet e tij, por një mbrojtje që fut ujë dhe as trajneri Lionel Scaloni nuk e ka të qartë se cilët lojtarë të vendosê në vijën e fundit. Një mesfushë e luhatshme. Rodrigo De Paul që performon me episoda, por prapë mbetet vetëm hija e atij lojtarit që ishim mësuar ta shohim tek Udinese. Paredes nuk bën. McAllister dhe Enzo mund të shihen si një premtim, por krahasuar me kombëtaret e tjera nuk e kanë peshën e emrit. Di Maria ende nuk e ka treguar kalibrin e atij lojtarit që ai din të jetë dhe një Papu Gomez i plakur, me Dybalan që është harruar nga Scaloni. Lautaro Martinez nuk është as afêr potencialit të tij dhe Alvarez që po mundohet ta bëj ‘Agueron’.
Holandezët me një mbrojtje të çelikt, Dumfries që sulmon mirë nga krahu i djathtë dhe Blind që ka vendosur një mur në krahun e majtë, pêrkundër emrave të frikshëm në qendër. Mesfusha funksionon mirë me DeJong që nuk është aspak nën pritshmëritë e tij dhe sulmi që del shumë shpejt përpara, duke u treguar shumë konkret. Pas tre humbjeve në finale, duket se Louis Van Gaal ka një ide të qartë se ku do ta çojë këtë kombëtare.
Angli – Francë.
Për herë të parë mund t’i marr anglezët seriozisht. Një portier me përvojë dhe mbrojtja që bën mirë në ekipet e tyre, duke përjashtuar Maguire që është lojtar larg më i mirë me kombëtaren sesa me ekipin. Mesfusha ka një ‘tenkë’ si Rice dhe përkrah tij po luaj një margaritar që po mahnit botën e futbollit dhe sulmi që pa asnjë dyshim është vrasës, secili që paraqitet në fushë.
Por, ata do të përballen me kampionin në fuqi. Didier Deschamps dhe kombëtarja e Francës, pavarësisht mungesave kanë treguar nivel të lartë të lojës. Një super portier dhe një mbrojtje e fortifikuar, edhe pse mund ka bërë rotacione. Mesfusha me Aurelien Tchoumenin që po ‘lëvron’ fushën dhe një Rabiot që ka rilindur në Katar. Sulmi francez është i papërmbajtshëm, duke e përfshirë lojtarin më të mirë në botë Kylian Mbappe, e të tjerë si Giroud, Dembele e Coman.
Brazil – Kroaci.
Hrvatska pasi kaloi Japoninë, si finalist i botërorit të kaluar ka përpara vetes ndoshta skuadrën më të vështirë. Brazili si skuadra që ka shkelur çdo që para vetes në këtë kampanjë. Mbrojtje jashtëzakonisht e mobilizuar me një Thiago Silva që brenda sekondash përpjeston cdo lëvizje që bëhet në fushë. Në mesfushë një Casemiro që luan sa tre futbollistë dhe sulmi që nuk ka nevojê për fjalë. Kroacia me mbrojtësin Gvardiol që ka marrë vëmendjen e çdo klubi të madh në evropë, mesfusha që bart lojën në përpikmëri me mjeshtrin Luka Modric. E vetmja e metë e kêsaj skuadre mbetet sulmi jo produktiv, me një Perisic të vetëm që mundohet të fus topa drejt zonës.
Maroko – Portugali.
E kush do ta mendonte që një kombëtare si ajo marokene do të jetë në 1/8 e finales. Ndoshta vetëm ata vet, sepse të tjerët vështirë. Ky besim i tyre po shpaguhet. Në ndeshjen e parë të gjithë thamë se ishin me fat që nuk pranuan gol nga Kroacia, por siç duket fati ishte në anën e kroatëve. Kaluan të parët në grup, duke lënë Belgjikën jashtë dhe Kroacinë të dytën. Pastaj, kishin ndeshjen me Spanjën dhe askush nuk besonte tek ata. Një skuadër që luan me zemrën jashtë. Një mbrojtje që përbëhet nga një portier oktapod dhe mbrojtës që lënë çdo gjë në fushë për të mos e lënë topin të kalojë prapa tyre. Sofyan Ambrabat që po mahnit botën me qetësinë dhe aftësinë e tij për të kontrolluar lojën. Dy sulmues krahu që janë në lëvizje në çdo sekond, duke ndihmuar prapa dhe nuk ‘përtojnë’ të rrezikojnë në çdo dalje përpara, ‘vdekjeprurës’ në lojën një kundër një.
Një Portugali jashtëzakonisht e mobilizuar, në secilin aspekt të ndeshjes. Mbrojtje e pjekur, me Pepen që është ‘kthyer’ 10 vite prapa në moshë. Mesfusha me shumë opsione, sidomos në pozitën e balancuesit, por që Bruno e Bernardo janë motorrët dhe orkestra e kësaj Portugalie. Sulmi i frikshëm. Felix që po tregon se mund të bëjë më tepër se në Atletico, Ramos ka sjellur formën e Benficas, Leao mbetet aty dhe padyshim arma më e fortë Cristiano Ronaldo.
