Fashizmi ishte arma e Vuçiqit

Autori: Shpat Blakçori

Edhe tri dekada pas përfundimit të luftës nuk ka qetësi për familjarët e viktimave në Bosnje dhe Hercegovinë.

Së fundmi opinioni është tronditur nga lajmi se autoritetet italiane po hetojnë për “turistët snajperë”. Pra, bëhet fjalë për qytetar të huaj nga vendet e perëndimit që për pikën e qejfit kanë paguar shuma të mëdha parash për qëlluar me armë mbi civilë gjatë rrethimit të Sarajevës. Pas një hulumtimi të gjatë disa materiale i paraqiti pranë Prokurorisë në Milano,  gazetari italian, Ezio Gavvazzeni.

Skandali u thellua edhe më shumë kur mediet britanike filluan të raportonin për përfshirjen e mundshme të Aleksandar Vuçiqit në këtë histori tragjike. Sipas gazetarit investigativ kroat, Domagoj Margetiq, Vuçiq dyshohet se ka qenë i pranishëm në një nga pozicionet ushtarake mbi qytet nga ku thuhet se të huajt kanë paguar për të qëlluar banorët. Këto akuza i hodhi poshtë Vuçiq duke thënë se asnjëherë në jetën e tij nuk kishte mbajtur pushkë në dorë.

Gjatë asaj periudhe, Vuçiq mund edhe të mos ketë mbajtur armë në dorë, por si gazetar i ri e më pas edhe si pjesëtar i partisë radikale serbe, tastierën e propagandës e ka përdorur për të nxitur edhe më shumë urrejtje ndaj boshnjakëve. Ne internet lehtësisht i gjen videot me figurë dhe me zë kur Vuçiq thoshte se“Për një serb të vrarë, duhet të vriten 100 mysliman”. Kjo nuk është thjesht një fjali, aty kuptohet filozofia fashiste që ai dhe baballarët e tij ideologjik përfaqësonin. Jeta e një myslimani boshnjak ishte e pavlerë dhe rrjedhimisht nuk mund të krahasohej me jetën e një serbi.

Në vitin 2015,Vuçiq shkoi për vizitë në Srebrenicë, por ai nuk mirëprit nga banorët lokalë që hodhën gurë në drejtim të tij. Për familjarët e viktimave, Aleksandar Vuçiq ishte figurë tragjike që ndërlidhej ngushtë me kriminelët e luftës. Krimi në Srebrenicë më 2007 nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë u njoh si gjenocid i kryer nga Ushtria e Republikës Srpska, por këto fakte nuk pranohen as sot nga elita politike në Serbi. Kjo dëshmon më së miri që Vuçiq dhe Vuçiqat e tjerë në Serbi nuk janë ballafaquar me të kaluarën.

Aleksandar Vuçiq mund të thotë se nuk ka vrarë apo plagosur njeri, apo se kurrë nuk ka mbajtur armë në dorë, mirëpo ai e ka përqafuar atë ideologji vrastare që ka lënë të vdekur me mijëra njerëz në Ballkan. Gjatë periudhës 1992-1996 kur u rrethua qyteti i Sarajevës u vranë  mbi 10.000 civilë përfshi fëmijë dhe gra. Kurse në Srebrenicë vetëm brenda një dite u vranë mbi 8.000 burra dhe djem myslimanë, ndërsa rreth 1.000 trupa akoma nuk janë gjetur. Ndoshta, Vuçiq do të dëshironte që t’i shlyente këto episode nga biografia e tij, por edhe sothijet e së kaluarës radikale e ndjekin atë.

Kur hyn në qytetin e Beogradit, bie ne sy një grafit gjigand që shkruan “Kur ushtria serbe të kthehet në Kosovë” ndërsa në sheshin e kryesor të shfaqet grafiti “I vetmi gjenocid në Ballkan ishte kundër serbëve”. Kjo më së miri e shpjegon skizofreninë politike që po e përjeton Serbia nën regjimin eradikalit Vuçiq.