Katër të mbijetuarit e masakrës Krushë e Vogël, u mblodhën edhe një herë në oborrin ku i shpëtuan vdekjes 26 vjet më parë. Kjo për ta zbuluar pllakën përkujtimore në Odën e Sejdi Batushës, ku me 26 mars të vitit 1999, forcat serbe të ndihmuar nga banorët serb lokal të këtij fshati, mblodhën shqiptarët para se t’i vritnin 113 prej tyre. Se çka përjetuan atë ditë të kobshme banorët e Krushës së Vogël, e rrëfyen për Tëvë1.
Ky burrë po kthehet edhe një herë aty ku e pa vdekjen në sy.
Në këtë oborr, Bajram Zylfiu e përjetoi ditën më të rëndë të jetës.
Kjo pasi forcat serbe në marsin e vitit 1999, ia mësyn Krushës së Vogël të Prizrenit.
E banorët e saj, i mblodhën në këtë oborr.
”Na i kanë ndarë gratë e fëmijët, edhe burrat veç. Grave ju thanë ndash mbytuni në Dri ose shkoni në Shqipëri. Neve burrave na thanë krejt bëhuni rresht për një dhe nxirrni çka keni në xhepa”, ka thënë i mbijetuari i masakrës, Bajram Zylfiu.
Nga këtu burrat e ndarë nga pjesa tjetër e familjes, i drejtuan për në shtëpinë e Qazim Batushës.
Nga burrat që hynë në të, vetëm 6 arritën të dilnin të gjallë.
Këta shpëtuan vetëm pasi përfunduan nën trupat e vdekur të familjarëve.
“Na jemi ba rresht për tre, edhe na thanë me i lidh duart prapa kokës. Jemi nis prej këtu tek vendi i ngjarjes. Na kanë fut me një shtëpi. Ajo shtëpia ka qenë e Qazim Batushës, me dy dhoma dhe një korridor. Jemi ulë poshtë, na thanë jo çohuni në këmbë. Njëri me mitrolez i thonin Gjoko Gjoko, pseudonimi i tij ka qenë, ai na ka pushkatua krejtve”, ka deklaruar ai.
Vështirë të flas për familjarët e zhdukur, e ka edhe Vezire Batusha.
Kjo me lot në sy kujton ditën kur forcat serbe, nga duart ja morën dy djemtë, njërin 13 e tjetrin 17 vjeçar.
“Djemtë i kisha unë përpara, qysh jemi kanë në mali, katër qebe njëri, katër qebe tjetri. Pak më poshtë se këtu, na i bani stoj ti me djemtë. Unë djemtë i qita përpara thashë ishalla s’i nalin, ky djali tjetër u kanë i rritur 12 vjet, po jaknen e kuqe kanë mëndu që është vajzë. Djemve ju thanë stoj, për mu kthye të burrat, ata nuk dinin, më thanë merri qebet se nuk na bëjnë kurrgjë. As nuk u përshëndeta me ta, nuk e dita që sh*ijet e tanë (fqinjët) e bën këtë, Gjorgji edhe Bora, ata mi morën djemtë nga dora”, ka thënë ajo.
Për fatin e Ahmet Batushës dhe dy djemve të mitur, Burimit dhe Lirimit, nuk dihet gjë as 26 vjet pas masakrës.
Por, dhimbja për ta është e madhe edhe sot.
“Tek Drini i Bardhë ishin disa gra, po unë po kujtoj që janë djemtë e mi, po i thirri, hajde me nënën, që nëna ku jam! Po bërtas sa po mundëm tu qajtë e tu bërtite. Një i katundit, më tha oj Vezire nuk janë djemtë e tu, janë gra!”.
E katër nga gjashtë të mbijetuarit e kësaj masakre, u bën bashkë edhe një herë në oborrin e Sejdi Batushës.
Bashkë me ta, edhe banorët e tjerë të fshatit Krushë e Vogël.
Kjo për ta zbuluar pllakën përkujtimore në nderim të 113 të vrarëve në këtë masakër.
“Jemi këtu për të shënuar një moment i cili ka qenë tragjik, por në një mënyrë është moment krenarie, sepse ndikoi që të vije liria dhe shteti që e kemi sot”, ka thënë kryetari i Prizrenit, Shaqir Totaj.
Në fund u përurua edhe pllaka përkujtimore në Odën e Sejdi Batushës, ku u mblodhën martirët para se të vriteshin.
