Titani është një nga botët më të pazakonta në sistemin diellor. Atmosfera e tij e trashë, lumenjtë dhe liqenet e metanit të lëngshëm, retë e etanit dhe dunat e dendura të përbërjeve të karbonit e bëjnë atë një objektiv magjepsës për kërkimet e astrobiologëve.
Duke pasur parasysh faktin se është shumë i pasur me komponime organike, shumë supozojnë se mund të ketë jetë atje.
Një studim i ri nga një ekip ndërkombëtar shkencëtarësh, i udhëhequr nga Antonin Affholder nga Universiteti i Arizonës dhe Peter Higgins nga Harvard, i botuar në The Planetary Science Journal, ka treguar se kjo është teorikisht e mundur por në sasi shumë të kufizuara.
Modeli i ri, i përdorur në studim, përcaktoi se e gjithë biosfera e Titanit mund të kishte masën totale të një kafshe më të vogël.
Titani është “tokësor” në shumë mënyra: ka një atmosferë, topografi të larmishme dhe një cikël hidrologjik. Por ndryshe nga Toka, lumenjtë dhe detet e tij nuk përbëhen nga uji, por nga metani dhe etani, dhe temperaturat në sipërfaqe bien në -180 gradë Celsius.
Megjithatë, nën koren e akullit, e cila është rreth njëqind kilometra e trashë, ka ndoshta një oqean me ujë të lëngshëm, rreth 500 kilometra i thellë.
Ky oqean nëntokësor mund të jetë shtëpia më realiste për jetën e mundshme. Ka ushqim organik, por jo gjithçka është e ngrënshme.
Falë atmosferës së tij të dendur të pasur me azot dhe metan, Titan ka një nga kimitë më aktive në Sistemin Diellor. Rrezatimi ultravjollcë dhe rrezet kozmike kanë stimuluar formimin e molekulave të ndryshme organike atje, duke përfshirë aminoacidet si glicina, të cilat depozitohen në sipërfaqen e saj.
“Ekziston një supozim i përgjithshëm se Titan, për shkak të bollëkut të lëndëve organike, ka gjithçka që nevojitet për jetën. Ne tregojmë se nuk është aq e thjeshtë,” tha Antonin Affholder i Departamentit të Ekologjisë në Universitetin e Arizonës. “Kjo nuk do të thotë se të gjitha këto molekula do të jenë të përdorshme si ushqim,” shtoi ai.
Fermentimi si një formë e hershme e metabolizmit
Ekipi e fokusoi kërkimin e tyre në një nga format më të thjeshta të metabolizmit – fermentimin. Ndryshe nga frymëmarrja, fermentimi nuk kërkon oksidues të tillë si oksigjeni, i cili është thelbësor sepse oksigjeni i lirë nuk pritet të jetë i pranishëm në Titan.
“Fermentimi ndoshta ka evoluar shumë herët në historinë e jetës në Tokë. Kështu që ne nuk duhet të mbështetemi në procese spekulative për të imagjinuar jetën në Titan,” thekson Affholder.
Studiuesit modeluan mundësinë që mikrobet në oqeanin nëntokësor të Titanit të përdorin glicinë si një burim energjie përmes fermentimit.
Një problem është se shumica e molekulave organike gjenden në sipërfaqe, ndërsa oqeani i ujit është i varrosur thellë nën akull. Që këto substanca të shkëmbehen, nevojitet një mekanizëm për transportin e tyre.
Hulumtimi i mëparshëm nga i njëjti ekip ka treguar se ndikimet e meteoritëve mund të shkrin akullin dhe të krijojnë pellgje të përkohshme uji që më pas mund të fundosen përmes kores dhe të transportojnë molekula organike në oqean.
Megjithatë, një analizë e re tregon se oferta e tillë është jashtëzakonisht e kufizuar.
“Llogaritjet tona tregojnë se biosfera totale në Titan mund të ketë një masë prej vetëm disa kilogramësh – rreth madhësisë së një qeni të vogël”, thotë Affholder, duke shtuar: “Kjo do të thotë më pak se një qelizë për litër ujë në të gjithë oqeanin”.
Nëse një jetë e tillë mikroskopike ekziston, gjetja e gjurmëve të saj do të jetë jashtëzakonisht e vështirë.
Misioni i ardhshëm i NASA-s Dragonfly, i planifikuar për nisjen në vitin 2028, mund të japë të dhëna të reja për Titanin, por qëllimi i tij kryesor nuk është të shpojë me milje akulli në oqean.
