Ky përfundim u arrit nga një ekip studiuesish nga Qendra Kërkimore e Diabetit të Universitetit të Leicesterit (Angli), të cilët lidhën ritmin e ecjes së një subjekti me gjatësinë e telomereve të tij, pjesë të vogla të ADN-së që mbrojnë jetën e qelizave dhe që janë tregues të plakjes. Shkenca ka treguar se sa më të gjatë të jenë, aq më i ri është njeriu për nga mosha biologjike, ndryshe nga mosha kronologjike.
Telomeret janë të vendosur në skajet e kromozomeve, duke i mbrojtur ato gjatë ndarjes së qelizave. Sa më shumë qeliza të ndahen, aq më të vogla bëhen ato. Nëse telomeret zhduken, procesi i fragmentimit ndalon, qelizat vdesin dhe indet plaken. Përfundimi i studimit ishte se, te njerëzit që ecnin shpejt, telomeret ishin më të gjata se ato të ecjes së thjeshtë.
Për mbledhjen e të dhënave, ekipi i studiuesve pyeti 405 000 pjesëmarrës britanikë të moshës së mesme për ritmin e ecjes së tyre. Gjysma e grupit tha se ecja ishte mesatare, rreth 40% e shpejtë dhe 6% e ngadaltë. Më pas, shkencëtarët vunë re se ata që pretendonin se ecnin me një ritëm mesatar ose të shpejtë kishin telomerë më të gjatë. Më poshtë, studiuesit testuan gjithashtu këto të dhëna në një kampion prej afro 86 000 njerëzish që mbanin një akselerometër që mat ritmin aktual të ecjes së tyre. Rezultatet e dy eksperimenteve ishin të ngjashme: telomeret ishin më të gjata te njerëzit që ecnin me një ritëm mesatar ose të shpejtë.
Vitet e fundit, disa studime kanë shpjeguar se ecja e shpejtë është thelbësore për shëndetin mendor dhe fizik. Për shembull, një raport i Harvardit “Walking for Health” theksoi se si një mënyrë jetese sedentare rrit rrezikun e vuajtjes nga diabeti ose sëmundjet kardiovaskulare, si dhe dhimbjet e shpinës apo edhe depresioni. Duke arritur në përfundimin se ecja me shpejtësi për 30 minuta në ditë pesë ditë në javë mund t’i parandalojë ato, duke rritur jetëgjatësinë me tre vjet e gjysmë.
Një studim tjetër nga Universiteti i Sidneit në Australi, duke mbledhur të dhëna nga 50 000 këmbësorë britanikë mbi moshën 30 vjeç (midis viteve 1994 dhe 2008), konfirmoi gjithashtu se ata kishin një rrezik më të ulët të vdekjes së parakohshme nga sëmundjet kardiovaskulare ose kancer.
