Por, përveç që nuk dihen zyrtarisht detajet e planit, po ashtu nuk dihen as hapat e tjerë që do të pasojnë pas nënshkrimit të marrëveshjes.
Profesori universitar Arben Fetoshi thotë se hapi i parë dhe i fundit janë të qartë, ndonëse hapat e ndërmjetëm të këtij procesi janë të paqartë.
“Stacioni i parë, plani franko-gjerman, i cili jam i bindur që autorësinë më tepër e ka në Uashington se sa në Bashkimin Evropian dhe stacioni i fundit- njohja formale mes dy vendeve. Fazat e ndërmjetme pastaj nuk e di cilat do të jenë, por mund të merren me mend, sepse marrëveshja eventuale s’do mend që do të mund të pasohej me një pako për Kosovën dhe Serbinë, e cila do të mund të përmbante ta zëmë statusin e kandidatit, përshpejtimin e procesit të integrimit drejtë Bashkimit Evropian, në anën tjetër një pako edhe për Serbinë që mund të ketë karakter ekonomik edhe politik”, deklaroi Fetoshi.
Arbër Fetahu nga Grupi për Studimet Juridike dhe Politike thotë se duhet të ketë garantim të zbatimit në mënyrë që përshkallëzimi te ketë sukses.
“Një përshkallëzim i marrëveshjes finale duhet të ketë edhe garanci, sepse nuk mund që Kosova të futet në obligime, të nënshkruaj një marrëveshje dhe në anën tjetër Serbia të mos ta njeh Kosovën, ta bllokoi Kosovën në arenën ndërkombëtare, të shkaktoj po ashtu pengesa edhe në anëtarësimin në organizata ndërkombëtare, po ashtu edhe në lidhjen e marrëdhënieve me vendet e tjera. Dhe përderisa nuk ka garancione, nuk ka një mekanizëm mbikëqyrës kjo marrëveshje lë shumë pikëpyetje dhe lë shumë hapësirë për keqpërdorim nga ana e Serbisë”, tha ai.
Muaji mars është përmendur si koha kur palët mund të arrijnë deri te hapi i parë, pra deri te nënshkrimi i marrëveshjes së parimeve për normalizimin e raporteve mes palëve.
Kronika e gazetarit Valmir Gallopeni.
