Një vit më parë u larguan nga shtëpia, për tu vendosur në lagjen e Kuvajtit në Podujevë.
Mevlude Gashi thotë se shtëpia nuk i plotësonte kushtet për jetesë.
“Edhe aty, veç ni kuzhinë e kena pas, qaty qysh mujshim”, thotë ajo.
Gëzimi i vërehet lehtë në fytyrë teksa tregon për shtëpinë e saj të re.
Që para një viti, Mevlude Gashi me bashkëshortin dhe tre fëmijët u bënë banorë të përhershëm të kësaj prone.
Shkaku i kushteve të rënda, kjo familje u bë pjesë e Lagjes së Kuvajtit, bashkë me familjet e dëshmorëve dhe jetimëve në Podujevë.
Por në dhjetorin e ftohtë, për t’i tharë rrobat e familjarëve ajo i vendosë në rrethojat e oborrit.
Një nga një i sjell në sallonin të cilin e mban ngrohtë me drutë që i mban afër shporetit.
“I kam qitë se krejt këtu me i terë, ku me i lanë, ku me i qitë”, shprehet ajo.
Kështu thotë Mevlude Gashi, pasi që temperatura në korridor dhe në dy dhomat tjera është e ulët.
Për këtë arsye, nga lagështia, muret e kësaj vatre janë dëmtuar nga myku.
E rrezik për anëtarët e kësaj familjeje janë edhe prizat e hapura.
Mirëpo e zonja e shtëpisë, bashkë me burrin e saj vuajnë edhe nga sëmundjet të cilat jo rrallë herë i lënë pa fuqi.
“Burri ma shumë prej unazave, ai e unë qeshtu prej tensioni, prej zemre, dihet që kur të rrokë tensioni edhe zemra. Edhe unazat, vallahi s’o moti, në shtator dhjetë ditë gati kam nejt ratë prej këtyre pa lëvizë vendit. Marre po më vjen me thanë veç fëmija kur më kapshin më qitshin”, thotë Gashi.
E gjatë kohës që pret fëmijët dhe bashkëshortin të kthehen, vetminë e saj e thyen me tingujt e të vetmes pajisje që posedojnë në shtëpi.
Ngadalë, teksa mbrëmja vjen, Mevlude Gashi merr edhe rrobat e fundit që i kanë mbetur, me shpresën se dikush do t’ju ndihmojë, e se ditë më të mira do të vijnë…
