Në gjysmën e dytë të shekullit të XX-të, ishte gara për të zhvilluar armë bërthamore që pushtoi disa nga mendjet më të mira në SHBA dhe Bashkimin Sovjetik.
Tani SHBA-të e gjejnë veten në një lloj tjetër gare me një kundërshtar tjetër; Kinën.
Qëllimi është të dominojnë teknologjinë, konkretisht Inteligjencën Artificiale.
Është një luftë që zhvillohet në laboratorët kërkimorë, në kampuset universitare dhe në zyrat e startup-eve të përparuara të mbikëqyrura nga udhëheqësit e disa prej kompanive më të pasura në botë dhe në nivelet më të larta të qeverisë.
Kushton triliona dollarë amerikanë.
Dhe secila palë ka pikat e saj të forta, diçka që Nick Wright, i cili punon në neuroshkencën njohëse në University College London (UCL), e përmbledh bukur si betejën midis “trurit” dhe “trupave”.
SHBA-të tradicionalisht kanë udhëhequr në të ashtuquajturat tru të IA-së; bota e chatbot-eve, mikroçipave dhe modeleve të mëdha gjuhësore (LLM).
Kina ka qenë superiore në “trupat” e IA-së: robotët (dhe në veçanti, robotët “humanoide” që duken çuditërisht si njerëz).
Por tani, me të dyja palët të shqetësuara që të mos e lejojnë rivalin e tyre të dominojë, këto avantazhe mund të mos mbeten përgjithmonë dhe gara mund të transformohet më tej në vitet në vijim.
Në një moment historik kur Inteligjenca Artificiale nuk është më një koncept i largët laboratorik, por një forcë që po transformon ekonomitë, shoqëritë dhe strukturat e pushtetit global, figura e Sam Altman është bërë qendrore në një debat që shkon shumë përtej teknologjisë.
Një analizë e gjatë dhe e detajuar e publikuar nga The New Yorker sjell në vëmendje një pyetje që tingëllon njëkohësisht personale dhe sistemike: a është Altman njeriu i duhur për të pasur në dorë drejtimin e një teknologjie që mund të rivalizojë inteligjencën njerëzore?
