Kishte lënë armën për të tërhequr familjen e tij.
Në gusht të vitit 1998, Isak Asllani erdhi në fshatin Rancë të Shtimes për të larguar gratë dhe fëmijët.
Por ai nuk arriti t’i shpëtonte ata, pasi 11 anëtarë të familjes iu vranë pas një sulmi nga forcat serbe.
“Prej tenka na kanë goditë, edhe e kanë pa shumë mirë që ka edhe fëmijë. E kanë goditur rimorkion e traktorit, edhe për një moment kur e kam kthy kryt anash nuk ka pas asgjë në rimorkio sikurse kjo që po shihet – nuk ka pasur asgjë aty, ka thënë ai.
E kjo rimorkio mbeti dëshmia e sulmit të 26 gushtit të vitit 1998.
Asllanit iu vranë shtatë fëmijë, bashkëshortja, nëna, si dhe gruaja e vëllait me vajzën e saj gjashtëmuajshe.
“Djali ka qenë 13 vjeç, e çika e vogël, Antigona, vetëm një vjet e ka pasë… Të gjithë kanë qenë në atë fazë me e nisë jetën përpara, por nuk na la Serbia”, shprehet ai.
Por edhe pas kësaj ngjarjeje, Isak Asllani nuk e ndali luftën. Mes dhimbjes dhe krenarisë për atdheun, ai vazhdoi rrugën e tij.
“Nuk e kemi bërë në mend kur kemi shkuar që dikush prej nesh do të shpëtojë. Kemi qenë të përgatitur me u vra, por me u dorëzu kurrë. Kemi vazhduar luftën prapë dhe nuk jemi ndalë. As mendja nuk më ka shku me u dorëzu. Jam martuar prapë pas luftës dhe pas 20 vjetëve i kemi këta dy fëmijë – është zbutë pak çështja”, shprehet ai.
Edhe pse kanë kaluar 27 vite, Asllani thotë se ngjarja është ende e freskët, por ai kërkon që gjaku i dëshmorëve e martirëve të mos mbetet kurrë në harresë.
