E punën e saj në Brigadën e Zjarrfikësve në Prishtinë e bën me përkushtim të plotë.
“Punoj prej vitit 1999, qysh në përfundim të luftës jam punësuar. Gjithmonë e kam bërë punën e telefonistes, nuk kam ndryshuar kurrgjë. Gjithmonë e kam pasë përkrahjen prej familjes, edhe ajo më ka shty me vazhdu ma tutje”, u shpreh ajo.
Ahmeti është e vetmja punëtore grua telefoniste këtu, megjithatë është familjarizuar me ekipin e zjarrfikësve.
“Jemi një ekip, një shoqëri shumë e mirë, vazhdoj punoj 12 orë, 12 punoj sot 12 punoj nesër, mandej dy ditë pushoj edhe jena bo si një familje këtu”, tha Ahmeti për Tëvë1.
Por gjatë punës në këtë Brigadë, Ahmeti është ballafaquar me raste shumë të ndjeshme, të cilat thotë se kanë ndikuar emocionalisht tek ajo.
“Shumë ndikon te ne, shumë ndikon, kur e marr thirrjen edhe ma tregon rastin çfarë e ka, normal që shpirtërisht e ndjen atë, edhe normal që pak e ki njëfarë hezitimi, edhe kur t’ju thua shembull këtyne shkoni se kështu është rasti ose diçka, trupi t’dridhet, shumë është emocion, tepër i ranë”, shtoi ajo.
Por nuk janë të pakta rastet kur në qendër thërrasin për të bërë shaka.
“Qetash sidomos fëmija në shkolla thirrin “zezatin” kështu, u kall kjo, u kall këtu, u bë këtu, këto raste janë, ka të shkollave zakonisht bëjnë këto. Po pasi nihet zhurma, edhe automatikisht e din që diçka nuk është në rregull, është hajgare”, tha më tej.
Liria, kthehet në detyrë, nga aty ku informohet për gjendjen në terren, punë kjo të cilën e bënë me shumë vullnet për gati 24 vite.
Kronika e gazetares Albiona Hajdari.
