Shkruan: Julia Bahovski
Derisa të tjera, po ju tregoj pak për Kosovën ose, siç e quajnë vendasit, #Kosova – një vend në kryqëzim kohësh, etnish, religjonesh, arkitekturash, peizazhesh, regjimesh, udhëheqësish, gjithçkaje dhe çdo gjëje, si të thuash…!
Një vend me rrënjë të lashta, me artefakte në muze që nga neoliti dhe me monumente e kështjella mesjetare, por shumë i ri, që nga viti 2008 ekziston si shtet i pavarur. Një vend ku ndërtohen rrugë, ndërtesa, ura me një ritëm të shpejtë, me një etje të fortë për modernizim, për të mbuluar të kaluarën e afërt, jashtëzakonisht të dhimbshme, ku traumat e luftës ende ndihen.
Me një nga popullsitë më të reja në Evropë, ku 53% janë nën 30 vjeç, kryesisht shqiptarë që jetojnë krah turqve, boshnjakëve e serbëve, Kosova përfaqëson energji, vendosmëri për ndryshim dhe entuziazmin e një fillimi të ri, sado i vështirë të jetë ai.
Një vend që ka pasur tashmë 2 gra presidente dhe që shkruan çdo ditë historinë e vet, mes kujtesës, ambicies dhe realpolitikës.
Kryeqyteti #Prishtina është ndoshta pasqyra më e sinqertë e vendit: i gjallë, plot kontraste, të luan mendsh duke të treguar njëkohësisht rrobat e vjetra, të harruara nga koha, dhe ato të reja, joshëse. Ndërtesa të vjetra, disa tepër të diskutueshme, të tjera shumë moderne, arti i rrugës dhe monumentet bashkëjetojnë në këtë qytet që të befason dhe të pushton me energjinë, atmosferën, mikpritjen dhe gëzimin për të të pritur e për të ditur si ndihesh aty.
Përtej qyteteve, malet, fshatrat tradicionale dhe mikpritja autentike zbulojnë një tjetër fytyrë të vendit. Ndërsa në tryezë, ndikimet shqiptare dhe turke e kthejnë çdo ftesë në një përvojë të vërtetë.
4 ditë kam kaluar në këtë vend, pjesën më të madhe të kohës pranë vendasve, gjë që ma ndryshoi rrënjësisht perspektivën.
Në Prishtinë kam shëtitur, kam shijuar librari plot hijeshi dhe kafene si rrallëkund, kam vizituar Bibliotekën Kombëtare, ndërtesë me një nga arkitekturat më të debatueshme në botë, kam hyrë në xhami, në kisha ortodokse, në Katedralen katolike “Nënë Tereza” dhe kam qenë e pranishme në edicionin e pestë të Panairit Ndërkombëtar të Turizmit – organizuar, meqë ra fjala, në qendrën më të madhe tregtare në Ballkanin Perëndimor.
Gjithçka më preku në shpirt, por #Prizreni, qyteti magjepsës i konsideruar simbolikisht si kryeqyteti kulturor i shqiptarëve, më rrëmbeu vërtet me rrugët dhe urat prej guri, shtëpitë e vendosura në tarraca, xhamitë, kishat dhe shpirtin multikulturor.
Dhe mbi qytet, kalaja e vjetër të çon pas në kohë, duke të ofruar njëkohësisht një pamje spektakolare mbi qytetin dhe malet që e vulosin horizontin në një imazh të paharrueshëm.
Për të gjitha këto dhe secilën më vete, do t’ju tregoj më shumë në periudhën në vijim.
Të jemi!
PS: Po, po, kam qenë edhe në një kantinë vere. Kështu që do t’ju tregoj edhe për verën, por më parë për kafen – sepse vendi mban famën për macchiaton më të mirë në rajon, dhe vërtet ka kafene dhe kafe të mrekullueshme! Dhe disa librari fantastike!
Opinioni përmban pikëpamjet e autorit dhe nuk prezanton qëndrimet editoriale të teve1.info
