Tani është vetëm një relikt që ka mbetur nga lufta e fundit në Kosovë, ndonëse kanë kaluar 25 vite, për Asllanin mbetjet e këtij mjeti thonë shumë.
Pas tre ditë luftimesh në gushtin e 98-tës, me këtë rimorkio shkoi për të tërhequr familjen e tij nga malet e Racës.
Por gjatë rrugës, të gjithë këta ishin në shënjestër të forcave serbe.
Këta të fundit, me një goditje shuan jetët e 11 anëtarëve të familjes Asllani.
E në atë gjendje, nga malet e Racës, ushtarët e UÇK-së e dërguan Asllanin në spitalin ushtarak në Buzhalë të Suharekës.
Gjatë trajtimit mjekësor ai i rrëfeu ngjarjen mjekut të spitalit, por për këtë të fundit ishte e vështirë t’i besonte.
“Kur ka fillu rrëfimin na s’i kemi besu, qysh ka mundësi 11 anëtarë me u vra për një minut. Ai thojke po me dorë tona i kemi mbledhë copat, copa s’kanë pasë çka me mbledhë. Dmth copa të njerëzve; flokëve, t’kokës nëpër qese të najlonit edhe i kanë varrosë”, rrëfen Ibish Ahmeti, mjek i luftës.
E në ndihmë të stafit mjekësor për Asllanin dolën edhe banoret e fshatit Buzhalë.
“Jemi detyrue, ja kanë hek teshat jemi detyrue unë e kunata Valdetja kemi shkue e kemi një lum afër këtu, i kemi shpërla teshat. Pak ka qenë e vështirë për neve se ish gjaku i njerit e copa të mishit e, për neve ka qenë vështirë”, bën të ditur zonja e shtëpisë, Remize Buzhala.
Pavarësisht kësaj, nga fillimi e deri në fund, ai nuk u ndal në luftën për çlirimin e vendit.
E 20 vjet pas luftës, Asllani është bërë sërish prind, ndërsa binjakëve ua ka ripërtrirë emrat e martirëve, Ejup e Lumnije Asllanit.
