Edhe 29 marsi i këtij viti, e gjeti me dhimbjen e njëjtë.
Nurisha Vishajn çdo përvjetor, kalon përmes kësaj dere, për te arritur tek ky lapidar.
Në të, është i gdhendur emri i djalit të saj.
Faton Vishaj, ishte vetëm 16 vjeçar, kur u vra nga forcat serbe, në Masakrën e Belegut në Deçan.
Kujtimet e ditës kur për herë të fundit e pa të birin e gjallë, janë të freskat për nënën.
Jemi kon në shtëpi brenda edhe fëmija kanë qenë aty brenda edhe na kanë rrethua një herë kanë ardhur qetu në katun tani jon ardhur janë hi brenda në oborr, na jemi nda në dy pjesë për mos me ditë qe jemi ka dojmë me ikë edhe janë mbet brenda fëmija me gjyshin edhe me gjyshen, na jemi dal për me shkua veç deri në kojshi edhe me u kthy për me u bashku për mos me na nxon me ardh edhe ata te na. S’kanë mujt me arrit me ardhë te na fëmija. Atëherë, deri ditën tjetër, qaty në atë shtëpi. Krejt jemi nxon rob qaty. Ditën tjetër jemi shkua për Shqipëri. Edhe i kanë qit krejt ne traktora, kamiona, çka ka pasë. Kush dinit me vozitë, i merrni robt e shkoni. Djali jem shumë i ri edhe oshtë dalë njiëherë te traktori, i kanë thonë “Jo, kthehu ti se vozit dikush tjetër”. Ai djalë oshtë zhvillu shumë, kanë mendu se oshtë edhe pak ma i madh, edhe e kanë kthy apet. Tani mos, jo vijnë kta mbasandej, s’kanë ardhë mo kurrë. I kanë nalë. Ata, jo burrat masandej vijnë, jo… edhe mo kurrë tjetër s’u pamë me ta”, tregon për Tëvë1 Vishaj.
Përveç emrit të të birit në këtë lapidar, ajo nuk ka një varr për të.
Kjo pasi pritja e gjatë për të mësuar fatin e tij, nuk mbaroi kurrë.
“Gat ka shku, se s’kemi ditë a oshtë vra, a s’oshtë vra. Mbajshim një shpresë se del sot, del nesër, del sot, del nesër i gjallë. Kur u hek, se s’del. Sa varreza janë shpluar, vijshin njëherë kjo rrobë, ky rryp, kjo patikë ktu. Jo, jo, jo, jo… diqysh të ngarkum tani edhe ma shumë. Ma në fund e ditëm se s’janë hiç. Po ku janë s’po e dimë”, shprehet Nurisha Vishaj.
E me një pyetje të tillë, po përballet që tri dekada edhe Luljeta Vishaj.
Edhe kjo e fundit, nuk di gjë për fatin e vëllait, Fatmirit.
Na lajmin sot atë dit se kem marrë kurrë për vrasjen e tij, vetëm për zhdukjen e tij, se kurrë s’ia dita varrin, kurrë s’ia dita një shenjë, s’ia gjeta. Edhe atë dit kur jemi nis për Shqipëri e kom pa vllaun në ballkon veç ma ka bo me dorë. Neve na kanë hyp në kamionë, në traktorë, na kanë nis për Shqipëri. Na i kemi lonë gjallë, sot e at dit na asnjë send nuk dim për fatin e tyre. Drejtësia ndoshta del dikur veç shumë vonë. U bo 27 vite, na ende”, thotë ajo.
Kur kanë kaluar tri dekada, Luljeta thotë se i ka mbetur vetëm një lutje.
“Po ta kish një varr si vllau, si vjehrri, si tonë ata që kanë ndodh në Beleg mi ia çua një tufë lule, nuk është pak. Po na kurgjo”, shprehet ajo.
Ndryshe, në Masakrën e Belegut në Deçan, 27 vjet më parë, u vranë 46 shqiptarë, ndërsa 33 persona rezultojnë të zhdukur.
Të dielën, masakrën e kanë përkujtuar edhe krerët e shtetit, Vjosa Osmani e Albin Kurti.
