Mëngjesin e 15 janarit u mblodhën në Kompleksin Memorial në Reçak.
Në 26 vjetorin e masakrës në këtë fshat të Shtimes, qytetarë të shumtë po vendosin lule pranë varreve të 45 civilëve shqiptarë.
Ngjarjen e rëndë të vitit 1999 në Reçak nuk mund ta heq nga mendja Igballe Hysenaj.
Sot e 26 vjet ajo po jeton me mallin për vëllain dëshmor, Haqifin.
“Djali o kon n’Gjermani, kish ni, ka thanë mos i kallxoni nanës se daja ish mytë n’Reçak. Gjithë mendt sa herë t’bi e saherë t’çohem më shkojnë tek ai, qysh i ka dalë shpirti. Me vdes prej exhelit s’mërzitem, ama prej serbëve prej së shoshi”, thotë Hysenaj.
E nga Zvicra erdhi edhe Sinan Halili, për të nderuar veprën e vëllait, Skënderit.
Ai rrëfen momentin e trishtë kur dëgjoi për rënien e tij në altarin e lirisë.
“Është një ndër lajmet më të vështira në jetën time që kam marr ka qenë kjo, jo vetëm për vllaun tim po për të gjithë bashkë-fshatarët e Reçakut”, thotë ai.
Ndërsa nga New York-u erdhi Beqir Sina bashkë me ish-shefin e atëhershëm të Misionit Verifikues të OSBE-së në Kosovë, William Walker.
“Dhembshuria e kësaj masakre i tejkalon kufijtë e afrimitetit ose asaj që ku jeton ose ku nuk jeton”, thotë Sina.
Mëngjesin e hershëm të 15 janarit 1999, u vranë mizorisht fëmijë, të rritur e pleq, në mesin e tyre edhe një grua e moshuar, trupi i së cilës ende nuk është gjetur.
