Shumë vajza fillojnë të shkruajnë fshehurazi, në një fletore që nuk ia tregojnë askujt.
Shkruajnë kur janë të trishtura, kur janë të dashuruara, kur ndihen të vetmuara, kur nuk guxojnë t’ia thonë askujt çfarë ndiejnë.
Poezia bëhet shoqja e tyre e parë e besueshme.
Disa gra fillojnë të shkruajnë pas një humbjeje: pas një ndarjeje, pas vdekjes së dikujt të dashur, pas një zhgënjimi të madh.
Jo sepse duan të bëhen shkrimtare, por sepse dhimbja kërkon dalje. Fjala bëhet mënyra më e sigurt për të mos u mbytur brenda vetes.
Nga ana psikologjike, shkrimi i poezisë funksionon shpesh si një formë vetë-terapie.
Kur i hedh ndjenjat në letër, fillon t’i kuptosh më mirë. Fillon ta emërtosh ankthin, frikën, trishtimin, zemërimin.
Shumë psikologë e konsiderojnë shkrimin kreativ si mënyrë për të ulur tensionin emocional dhe për të përpunuar dhimbjen.
Sylvia Plath ka thënë:
“Shkruaj sepse ka një zë brenda meje që nuk rri dot i heshtur. Këtë zë e kanë shumë gra dhe vajza të reja. Shpesh u thuhet se janë “shumë të ndjeshme”, “shumë emocionale”, “i marrin gjërat shumë afër zemrës”. Poezia bëhet vendi ku kjo ndjeshmëri nuk është dobësi, por mënyrë për ta kuptuar botën dhe veten.
Ka gra që nuk kanë me kë të flasin. Nuk duan t’i ngarkojnë fëmijët, nuk ndihen të kuptuara nga familja, nuk kanë shoqe që t’i dëgjojnë vërtet. Atëherë shkruajnë. Letra bëhet vendi ku mund të jenë të sinqerta pa u frikësuar. Shumë vajza shkruajnë për trupin e tyre, për pasiguritë, për frikën se nuk janë “mjaftueshëm të bukura”, “mjaftueshëm të zonjat”, “mjaftueshëm të mira”. Poezia bëhet vendi ku e pranojnë veten.
Disa shkruajnë për të ruajtur kujtime: për nënën, për fëmijërinë, për një dashuri të humbur, për një shtëpi që nuk ekziston më. Poezia bëhet mënyrë për ta ndalur pak kohën dhe për të mos i lënë gjërat e dashura të zhduken. Shumë prej nesh ndihen të padëgjuara në familje, në punë, në shoqëri. Flasim, por askush nuk na dëgjon vërtet. Në poezi, zëri ynë më në fund ekziston. Nga ana shpirtërore, poezia është si një bisedë e heshtur me veten. Ndonjëherë si lutje, ndonjëherë si rrëfim. Ajo ndihmon të kuptosh pse disa plagë nuk mbyllen shpejt, pse disa kujtime kthehen vazhdimisht, pse disa gjëra nuk largohen edhe kur do”.
