Kjo pamje po e kthen 27 vite pas.
Në atë kohë, Shpejtim Krasniqi ishte një ndër të burgosurit në Burgun e Dubravës.
Fillimisht kur ishte arrestuar, ai ishte dërguar në burgun e Gjilanit, kurse më pas u transferua në Dubravë, ku përjetoi tmerrin.
“Neve na ka pritur një kordon diku rreth 200 gardianë në hyrje të burgut dhe jemi qenë të obliguar të kalojmë përmes tyre, të cilët na kanë pritur, në thonjëza ta them, atë mikpritjen që veç kriminelët dinë ta bëjnë, me lloj-lloj mjeti, do të thotë me shufra metalike, shufra të policisë, me shkopinj të ndryshëm dhe na kanë sjellë, duke na rrahur, maltretuar nga hyrja e burgut deri te Pavijoni C, ky që quhet tash këtu”, u shpreh Shpejtim Krasniqi i mbijetuar
E natën e 22 majit e mban mend sikur sot.
“Natën e 21-22 majit, e kemi kaluar pikërisht këtë vendin ku jemi këtu në këtë fushën e hapur këtu të sportit, natën e kemi kaluar këtu dhe në orët e hershme të mëngjesit nga kjo karaulla që po e shihni këtu prapa nesh, do të thotë, ka dalë një gardian dhe ka thënë që të bëhemi rresht nga katër vetë, sepse duhet t’ju numërojmë sa vetë jeni sepse duhet t’ju transferojmë nga kjo burg për shkak se s’ka siguri këtu”, tregon ai.
Bashkë me Krasniqin ishte edhe Petrit Kiqina, që u soll nga burgu i Lipjanit.
“Ka shumë momente për të cilat ndoshta edhe prej emocioneve unë nuk mundem t’i shpreh, këta janë transferuar prej burgut të Lipjanit, i kanë prunë këtu me qëllim kinse për t’i shpëtuar, për të qëndruar afër tyre, mirëpo ajo nuk ka ndodhur, ka ndodhur më e keqja, masakrën ndër më të tmerrshmet që mundet me ndodh, ka ndodhur këtu në, burgun e Dubravës”, tha Xhavit Kiqina –familjarë.
Në 27 vjetorin e masakrës, në Dubravë u panë edhe familjarë të të rënëve.
Motra e Musah Morinës, thotë se vëllai i saj iu burgos për dy fjalë goje.
“E kanë marrë veç për dy fjalë në fshat në Odanovc. I kanë thënë nga Kamenicë, nga Kamenicë në Gjilan Kur ka ardhur në Gjilan kanë thënë, jemi ardhur dy herë në vizitë. Në tretën herë na kanë thënë si familjarë, ju çojnë adresa edhe ju tregojnë ku janë. Edhe tanaj mbas 7 muajve, kemi marrë vesh që është i vrarë në burgun e Dubravës, i varrosur në Varrosh të Istogut”, tha Bilistere Ramadani – familjar.
Që emrat e të vrarëve të mos harrohen, dikujt iu trashëgua emri i gjyshit.
“Jo vetëm gjyshi im por të gjithë ata që kanë qenë këtu kanë përjetuar gjëra të tmerrshme, masakra dhe gjëra që nuk mund të thuhen, se çfarë është e aftë të bëjë një regjim serb. Por ne ishim të dedikuar për liri dhe ja ku jemi sot me ndihmën e dëshmorëve dhe çlirimtarëve.”
Mbi të burgosurit e paarmatosur, forcat serbe qëlluan me snajperë, mitralozë dhe granata, nga muret e burgut dhe kullat për roje.
