Ishte vetëm katër vjeç.
Por kujtimet nga lufta i ka ende të freskëta.
Shtëpia në Kopiliq të Epërm, që këtë të shtunë u shënua me një pllakë përkujtimore për rolin e saj gjatë luftës, për Armend Abazin është më tepër se një vend historie.
Derisa në një nga odat e kësaj shtëpie qëndronte shtabi i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, në pjesët tjera strehoheshin civilë që kërkonin mbrojtje nga sulmet e forcave serbe.
Sot, në ditën kur u zbulua pllaka përkujtimore, ai rikthen kujtimet nga ajo kohë.
“Këtu ka qenë Oda në katin përdhesë ku ka qëndru Ushtria Çlirimtare e Kosovës se normal gjatë luftës është rrënu, më 5 mars këtu është zhvendos shtabi i UÇK-së, poshtë kanë qëndru pjesa e civilëve ku kanë ardh nga gjithë fshati përreth që kanë qëndru në shtëpitë tona. Kjo ka qenë Oda, dmth, këtu janë marrë vendime se qysh me sulmu ose se si me i dalë kundër serbëve”, tregoi Armend Abazi.
Ai tregon se në këtë shtëpi strehoheshin edhe banorë nga fshatra të ndryshëm të Drenicës.
Megjithëse ishte shumë i vogël, Armendi thotë se ende i kujton momentet kur familja e tij përpiqej të mbrohej nga granatimet.
“Unë kam qenë 4 vjeç, por e kam kujtimin shumë të freskët kur na kemi qenë komplet qetu tu mbrojt prej forcave serbe. Unë e mbaj mend që këtu ka ra bomba afër neve, granata që ka ra kur na kemi qenë këtu herë jemi vendos në bodrum herë këtu. E lartë ka qëndru shtabi i UÇK-së. Prej komunës së Skenderaj ka pasë në përgjithësi nga secili fshat që kanë ardh me gjet strehë këtu të na. Nënat tona, gratë tona normal që kanë punu në çdo aspekt sa i përket veshmbathjeve, ushqime krejt këto që janë përkujdes për popullatën civile, ashtu për shtabin e UÇK”.
E sot, kur kjo shtëpi u shënua me një pllakë përkujtimore, ai thotë se për familjen e tij është një moment i veçantë.
“Për neve është shumë emocion kur vlerësohet prej gjithëve ajo që na kemi bo në ato kushte…”.
Sipas Abazit, në atë kohë kontributi nuk ishte vetëm i luftëtarëve në front, por edhe i familjeve që kujdeseshin për civilët dhe ushtarët.
