Amina Omid u detyrua të braktis gjithçka në vendin e saj të lindjes si pasojë e gjendjes së rënduar në Afganistan, pas ardhjes në pushtet të talibanëve- në verën e vitit 2021.
Ajo e la profesionin për të cilit investoi vite të tëra studimi dhe tash është strehuar në Kosovë, bashkë me tre gazetarë të tjerë afganë.
Për pesë vjet, Omid punoi si gazetare në tri medie të ndryshme.
Fillimisht punova në Nemhruh media. Në “Nemruh” ne kemi publikuar lajme vetëm për gratë. Hulumtuam, bëmë intervista dhe të gjitha publikimet ishin mbi perspektivën e grave. Së dyti, unë fillova me një medium timin, të cilin tani talebanët e kanë marrë nën kontroll. Në atë gazetë u munduam të flasim për banorët lokalë, jo për ata që jetonin në qytet. Sepse banorët lokal kishin probleme, ndoshta nuk kishin TV dhe ne ua dërgonim gazetat në shtëpitë e tyre që ata të mbesin të informuar për shëndetin, agrikulturën, të drejtat e grave, si ti ndihmojnë fëmijët e tyre dhe gjëra të tjera. Puna ime e fundit ishte me “Block Analyses Network”. Punova me ta për gjenocidin “Hazara”. Ishte pjesë e punës sime. Gjenocidi “Hazara” ose populli hazara u vranë masivisht, 62% e tyre u vranë”, thotë ajo në një prononcim për Tëvë1.
Të pashmangshme ishin kërcënimet ndaj saj.
Omid rrëfen momentin kur talebanët hynë në zyrën e saj dhe dëmtuan gjithçka brenda.
“Kur ata hynë- njëri prej tyre tha: “Të gjitha gratë le të dalin jashtë në mënyrë që të mund t’i kryejmë hetimet tona”. Por, papritmas njëri nga ta më shikoi mua dhe më tha: A nuk je ti ajo që i themi të mos shkruajë për Behsutin dhe Kuchin . Sepse unë rregullisht e kisha publikuar në gazetën time një rubrikë për Kuchin. Ata ishin pjesë e talebanëve që sulmonin njerëzit tanë dhe merrnin shtëpitë dhe tokat e tyre. Unë rregullisht kisha punuar në këtë temë dhe ai personi mbase i kishte përcjellë raportimet e mia, apo nuk e di se si arriti të më njihte. Por kur ai mi tha ato fjalë unë u shtanga dhe mendova se ndoshta ky është fundi i jetës sime. Kur ata filluan kërkimet në zyrën time, kishte shumë njerëz. Ata morën vulën, licencën e gazetës dhe ma dëmtuan bibliotekën time. E pashë me sytë e mi atë çka i bënë zyrës time. Ata e bënë atë. Unë i pashë. Ishte e tmerrshme”, tregon ajo.
Tutje, ajo shpreh se sfida e parë për gazetarët në Afganistan është se ata nuk lejohen të thonë diçka, sepse nëse ata flasin do të vriten.
“Të gjitha mediet kontrollohen nga talebanët tani. Talebanët kanë agjentët e tyre dhe ata i detyrojnë gazetarët që të thonë atë që ata donë të thuhet. Jo atë që po ndodh në shoqëri, jo mënyrën si i trajtojnë ata njerëzit, jo sjelljen e tyre. E dyta është se Afganistani tani është sikurse një burg dhe gazetarët janë brenda atij burgu. Me shumë vuajtje dhe probleme. Ata madje nuk e kanë të lejuar të dalin jashtë Afganistanit, sepse në kufij janë agjentët e tyre dhe ata menjëherë të pyesin: Oh ti je gazetar, ku po shkon? Më pas i arrestojnë”, thotë gazetarja afgane/
Gazetarja afgane po strehohet në Kosovë pas vendimit të qeverisë, ku i është siguruar një pagë mujore, sigurim shëndetësor dhe biletë kthimi kur të krijohen rrethanat për t’u kthyer në Afganistan.
Kronika e realizuar nga gazetarja Lendrina Kodrolli
